http://www.mardinlife.com/Mardinin-Cografi-Bilgi-Sistemi-Olusturulacak-haberyaz-55
Mardin'in Coğrafi Bilgi Sistemi Oluşturulacak
21 Şubat 2011 Pazartesi Saat 10:28
Mardin Valiliği tarafından Mardin’de kurulması planlanan Coğrafi Bilgi Sistemi (CBS) bilgilendirme toplantısı düzenlendi.
Valilik Nişli Toplantı Salonunda düzenlenen toplantıya Mardin Valisi Hasan Duruer, Vali Yardımcısı Şenol Koca, İl Özel idaresi Genel Sekreteri Halil Homan, Mardin Belediye Başkanı Beşir Ayanoğlu ve kurum amirleri katıldı.
Toplantıda Bimtaş Coğrafi Bilgi ve Uzaktan Algılama Şefi Selahattin Taşpınar ile CBS asistanı İbrahim Şimşek, Coğrafi Bilgi Sistemi hakkında bilgi verdi.
Bimtaş Coğrafi Bilgi Sistemleri Asistanı İbrahim Şimşek, genel manada CBS’nin, analiz yapma imkânı sunan ve bu analiz sonuçlarına göre doğru kararlar vermeyi kolaylaştıran bir sistem olduğunu söyledi. Sistemi ilk defa Kocaeli’nde yapıldığını ve şu anda uygulandığını kaydeden Şimşek " Bu sistem önceleri Amerika’da CİA tarafınsan yurt içi ve yurt dışı bilgileri toplayıp bunları yönetme ve ulaşabilme amacı ile kurulan bir sistemdi. Daha sonra özel sektör bunu halkın kullanabileceği bir seviyeye taşıdı. Coğrafi Bilgi Sistemlerinde 2 tür veri vardır. Bunlardan birincisi sözel verilerdir. Diğeri mekânsal bilgilerdir. Bu sistemin temel amacı en az maliyetli en doğru şekilde halka ulaşılmasını sağlamaktır. Coğrafi Bilgi Sistemi, coğrafya, haritacılık ve bilgisayar bilimleri ile ilgili bir teknoloji olup Coğrafi Veri Altyapısı bileşenlerinden Bilgi Teknolojileri kapsamında yer alır. CBS, genel bir kavram olup; çeşitli kullanım alanlarına ve tematik konulara yönelik olarak geliştirilen uygulamaları vardır. Bu uygulamaları, Kent Bilgi Sistemi, Orman Bilgi Sistemi, Karayolları Bilgi Sistemi, Arazi Bilgi Sistemi, Tapu ve Kadastro Bilgi Sistemi, Lojistik Bilgi Sistemi, İç Güvenlik Bilgi Sistemi, Araç İzleme Bilgi Sistemi, Trafik Bilgi Sistemi Turizm Bilgi Sistemi ve Harita Bilgi Sistemi, ve benzeri şekilde adlandırılırlar" dedi.
Tarihi Şehrin Coğrafi Bilgi Sistemi OluşturulacakMardin Valisi Hasan Duruer ise Sit alanı içinde bulunan tarihi şehrin Coğrafi Bilgi Sistemini oluşturacaklarını söyledi.
Konuyla ilgili çok ciddi bir çalışmanın yapılması gerektiğini kaydeden Vali Duruer "Biz Bimtaş’la birlikte yaklaşık iki yıldır bir çalıma başlattık. Çalışmaya başlamamızın en önemli sebeplerinden bir tanesi tarihi şehrin hafızasının olmaması. Çok ciddi bir çalışma yapılması gerekiyordu. Önce bir birim oluşturduk ve verileri toplamaya başladık. Bildiğim kadarı ile yıllardan beri bazı şehirler coğrafi bilgi sistemine geçtiler. Başta İstanbul olmak üzere bu illerde çok önemli veri tabanları oluştu. Alt yapısından tutun binalarda kimlerin yaşadığına kadar. Bilgisayar bu işi çok kolaylaştırdı. Biz buradaki bütün verileri toplayacağız. Bütün sistemler birbirine entegre olacak. Bütün veriler bir tabanda topladığımızı zaman yapabileceğimiz hizmetler daha kaliteli olur. Öncelikle tarihi şehrin coğrafi bilgi sitemini oluşturuyoruz. Bu bilgileri de diğer kurumlar ile paylaşacağız. Önce bilgileri sağlıklı bir şekilde sisteme gireceğiz. Sonra tarihi şehir ile ilgili görmek istediğiniz her bilgi göreceksiniz" dedi.
Lazer Taraması Ve Rolöve Çalışmaları da 2012 De BitecekVali Duruer ayrıca tarihi kentin lazerli taramasını ve Rolövesini çıkardıklarını 2012 yılının sonuna kadar bu çalışmaların biteceğini söyledi. Vali Duruer konuşmasını şöyle tamamladı " Tarihi şehir ile ilgi diğer çalışmamızda lazerli tarama yapıyoruz ve Şehrin rolövesini çıkarıyoruz. Bugüne kadar yüzde 40’tan fazla lazer taraması ve yüzde 30’unda Rolövesi çıkartıldı. Allah korusun şehir yıkılacak olsa bu çalışma ile şehri yeniden olduğu gibi kurma şansınsa sahip olursunuz. 2012’nin sonuna kadar lazer taraması ve Rolöve bitecek. Kolay bir çalışma değil. Bu şehri Unesco'ya taşımak gerekiyorsa şehrin alt yapısının, Rolövesinin ve İmar planın bitmesi gerekiyor. Hedefimiz Mardin’i Unesco'nun Tarihi Miras Listesine taşıyabilmektir. Önümüzde ki aydan itibaren de Toki tarafından 1440 konutun yapımı başlayacak. Birinci cadde üzerindeki ne kadar beton bina varsa onların tamamı kaldırılacak. Yapılacak konutlarda binaları yıkılan vatandaşlara yer verilecek. Daha sonra alt yapı çalışması ile birlikte yeni yol ve birinci caddeye doğal gazı getirme şansınsa sahip olacağız.”
Konuşmaların ardından Bimtaş yetkilileri toplantıya katılanların CBS hakkındaki sorularını cevapladı.
14 Ağustos 2011 Pazar
https://tspace.library.utoronto.ca/citd/holtorf/6.9.html
Monument values
In a famous study about the 'cult of monuments', first published in 1903, Alois Riegl distinguished between two kinds of monuments: intentional and unintentional, and then between four principle values of monuments which curiously resemble those suggested by William Lipe in another context (Riegl 1982; Lipe 1984; see also Darvill 1994).
An intentional monument is
"a human creation, erected for the specific purpose of keeping single human deeds or events (or a combination thereof) alive in the minds of future generations" (Riegl 1982: 21).
Intentional monuments are concerned with commemoration, or prospective memory. In every present, they "recall a specific moment or complex of moments from the past", and thus make "a claim to immortality, to an eternal present and an unceasing state of becoming" (Riegl 1982: 24, 38). Riegl believed that all of antiquity and the Middle Ages knew only intentional monuments (Riegl 1982: 26).
According to Riegl (1982: 23), unintentional monuments, which are much more numerous, are remains whose meaning is determined not by their makers, but by our modern perceptions of these monuments, i.e. by retrospective cultural memory. Riegl added that deliberate monuments can also become 'unintentional', when they were built for the benefit of contemporaries or immediate progeny only but survive much longer.
In my view, all monuments can be seen as unintentional in the sense that even if they were built with specific prospective memories in mind, their meanings can ultimately never be determined by their makers but is negotiated within the history culture and cultural memory of each present. All these meanings together give ancient monuments what Mats Burström called their 'cultural value' (1993; see also Burström et al. 1996). Contrary to what Riegl believed, there is abundant evidence for various receptions of (unintentional) ancient monuments long before the modern age, e.g. in later prehistory, in ancient Mesopotamia, in the New Kingdom of Egypt, in Archaic and Classical Greece as well as in historic periods.
According to Riegl, unintentional monuments can have three main values: (art-)historical value, age-value, and use-value (Riegl 1982). Another value, art-value, is restricted to intentional works of art.
Historical value
Riegl argues that the (art-)historical value first developed during the Renaissance in 15th–century Italy and coincided with the first measures for the preservation of monuments (1982: 26). Initially, a distinction was drawn between the art-value and the historical value. But in the 19th century it became clear that as every work of art was also a historical monument, so every historical monument constituted at the same time an art monument (Riegl 1982: 22, 28). Historians and archaeologists believe that they can bridge the gap between past and present through thorough study, and they want to preserve ancient monuments, with the help of legislation, first and foremost as historical sources:
"The historical value of a monument arises from the particular, individual stage it represents in the development of human activity in a certain field... The more faithfully a monument's original state is preserved, the greater its historical value: disfiguration and decay detract from it... It is the task of the historian to make up, with all available means, for the damage nature has wrought in monuments over time... The objective of historical value is ... to maintain as genuine as possible a document for future art-historical research." (Riegl 1982: 34; see also Piper 1948: 95-6)
Riegl's historical value is identical with what William Lipe called 'informational value' (1984: 6-7). The antiquarian Friedrich Lisch (1837: 133), too, made reference to the historical value of megaliths when he wrote:
"Die letzte und einzige Hoffnung, Licht in die Dunkelheit zu bringen, ruhet in den Gräbern, welche bekanntlich aus der Vorzeit als dauernde ... Denkmäler noch herüberragen und in ihrem Schooße das bergen, was wir suchen: Erkenntnis des Seins und des Lebens der Vorfahren."
"The last and single hope for bringing light into the darkness rests in the graves which, as we all know, are left from prehistoric times as enduring ... monuments and hold within them what we are looking for: a knowledge about the being and life of the ancestors." (my translation)
The study of ancient monuments and artefacts as a source of information about the past may go back a long time further than Riegl imagined, and was perhaps an element of history culture already in later prehistory.
Age-value
Antiquity and pastness as such can be valued aesthetic attributes (Shils 1981: 68-70; Lowenthal 1985: 52-7). According to Riegl (1982: 29-31), such age-value is a phenomenon of the 20h century alone, even though it builds on historical value in general and on a tradition that can be traced back to the 17th century in particular. Age-value depends on the knowledge of age, which rests partly on the perception of traces of 'pleasing decay' and aging (Piper 1948; Lowenthal 1985: chapter 4). Age-value contributes to the aura and authenticity of an object, and creates a context for nostalgia:
"It is probably fair to say that ruins appear more picturesque the more advanced their state of decay: as decay progresses, age-value becomes less extensive, that is to say, evoked less and less by fewer and fewer remains, but is therefore all the more intensive in its impact on the beholder... From the standpoint of age-value, one need not worry about the eternal preservation of monuments... Age-value manifests itself immediately through visual perception and appeals directly to our emotions." (Riegl 1982: 32-3)
William Lipe called a very similar category 'associative/symbolic value' (1984: 4-6). The emerging contradiction between age-value, which supports the decay of monuments, and historical value, which supports their preservation, is avoided by Riegl in a lengthy (and ultimately unconvincing) argument about the interrelations and dependence of both values upon each other (Riegl 1982: 34-8).
Unlike Riegl, I assume that, in principle, age appealed to some people in other periods, too. Hence I would use the concept of age-value also in respect to the later prehistoric roles of ancient monument such as megaliths in Mecklenburg-Vorpommern.
While both historical and age value are considered "commemorative values or values of the past", Riegl contrasts these with the two "present-day values" of use-value and art-value (1982: 31).
Use-value
Use-value refers to the benefits to people actually using monuments for utilitarian purposes. This includes what William Lipe called 'economic value' (1984: 7–9).
"use-value is indifferent to the treatment of a monument so long as the monument's existence is not affected and no concessions whatsoever are made to age-value... On the other hand, use-value may also require the destruction of a monument; for instance, if decay endangers human life" (Riegl 1982: 39).
There is no doubt that such use-value of ancient monuments has also been appreciated by later prehistoric and historic populations, which is reflected in the evidence for their re-uses.
Art-value
According to Riegl (1982: 42–50) every monument possesses art-value insofar as it responds to the modern Kunstwollen (artistic ambitions). This is the case when it (1) expresses 'newness-value' and reveals no decay, or when it (2) expresses 'relative art-value' either corresponding to, or contradicting contemporary Kunstwollen. As the term Kunstwollen already implies, monuments with art-value are never unintentional. William Lipe called this value 'aesthetic value' (1984: 7).
Megaliths and other ancient monuments have recently attracted much interest by artists in Mecklenburg-Vorpommern, much as elsewhere (see e.g. Lippard 1983), and seem to be increasingly appreciated for a positive art-value. At the same time, the megalithic idea also attracts new art being created using similar means of expression. Who knows, perhaps megaliths played a similar role already in later prehistory and were appreciated then, too, for their art-value; they may even have inspired 'artists' of later periods to build similar structures.
--------------------------------------------------------------------------------
Literature
Burström, Mats (1993) Mångtydiga Fornlämningar. En studie av innebörder som tillskrivits fasta fornlämningar i Österrekarne härad, Södermanland. Stockholm Archaeological Reports 27.
Burström, Mats, Björn Winberg and Torun Zachrisson (1996) Fornlämningar och folkminnen. Stockholm: Riksantikvarieämbetet.
Darvill, Timothy (1994) Value Systems and the Archaeological Resource. International Journal of Heritage Studies 1(1), 52-64.
Lipe, William D (1984) Value and meaning in cultural resources. In: H.Cleere (ed) Approaches to the Archaeological Heritage, pp. 1-11. Cambridge: Cambridge University Press.
Lippard, Lucy (1983) Overlay. Contemporary Art and the Art of Prehistory. New York: New Press.
Lisch, G.C.Friedrich (1837) Andeutungen über die altgermanischen und slavischen Grabalterthümer Meklenburgs und die norddeutschen Grabalterthümer aus der vorchristlichen Zeit überhaupt. Jahresbericht des Vereins für mecklenburgische Geschichte und Alterthumskunde 2, 132-48.
Lowenthal, David (1985) The Past is a Foreign Country. Cambridge: Cambridge University Press.
Piper, John (1948) Pleasing Decay. In: J. Piper, Buildings and Prospects, pp. 89-116. Westminster: The Architectural Press.
Riegl, Alois (1982) The Modern Cult of Monuments: Its Character and Its Origin [1903]. Oppositions 25 (Fall 1982), 21-51.
Shils, Edward (1981) Tradition. London: Faber and Faber.
Monument values
In a famous study about the 'cult of monuments', first published in 1903, Alois Riegl distinguished between two kinds of monuments: intentional and unintentional, and then between four principle values of monuments which curiously resemble those suggested by William Lipe in another context (Riegl 1982; Lipe 1984; see also Darvill 1994).
An intentional monument is
"a human creation, erected for the specific purpose of keeping single human deeds or events (or a combination thereof) alive in the minds of future generations" (Riegl 1982: 21).
Intentional monuments are concerned with commemoration, or prospective memory. In every present, they "recall a specific moment or complex of moments from the past", and thus make "a claim to immortality, to an eternal present and an unceasing state of becoming" (Riegl 1982: 24, 38). Riegl believed that all of antiquity and the Middle Ages knew only intentional monuments (Riegl 1982: 26).
According to Riegl (1982: 23), unintentional monuments, which are much more numerous, are remains whose meaning is determined not by their makers, but by our modern perceptions of these monuments, i.e. by retrospective cultural memory. Riegl added that deliberate monuments can also become 'unintentional', when they were built for the benefit of contemporaries or immediate progeny only but survive much longer.
In my view, all monuments can be seen as unintentional in the sense that even if they were built with specific prospective memories in mind, their meanings can ultimately never be determined by their makers but is negotiated within the history culture and cultural memory of each present. All these meanings together give ancient monuments what Mats Burström called their 'cultural value' (1993; see also Burström et al. 1996). Contrary to what Riegl believed, there is abundant evidence for various receptions of (unintentional) ancient monuments long before the modern age, e.g. in later prehistory, in ancient Mesopotamia, in the New Kingdom of Egypt, in Archaic and Classical Greece as well as in historic periods.
According to Riegl, unintentional monuments can have three main values: (art-)historical value, age-value, and use-value (Riegl 1982). Another value, art-value, is restricted to intentional works of art.
Historical value
Riegl argues that the (art-)historical value first developed during the Renaissance in 15th–century Italy and coincided with the first measures for the preservation of monuments (1982: 26). Initially, a distinction was drawn between the art-value and the historical value. But in the 19th century it became clear that as every work of art was also a historical monument, so every historical monument constituted at the same time an art monument (Riegl 1982: 22, 28). Historians and archaeologists believe that they can bridge the gap between past and present through thorough study, and they want to preserve ancient monuments, with the help of legislation, first and foremost as historical sources:
"The historical value of a monument arises from the particular, individual stage it represents in the development of human activity in a certain field... The more faithfully a monument's original state is preserved, the greater its historical value: disfiguration and decay detract from it... It is the task of the historian to make up, with all available means, for the damage nature has wrought in monuments over time... The objective of historical value is ... to maintain as genuine as possible a document for future art-historical research." (Riegl 1982: 34; see also Piper 1948: 95-6)
Riegl's historical value is identical with what William Lipe called 'informational value' (1984: 6-7). The antiquarian Friedrich Lisch (1837: 133), too, made reference to the historical value of megaliths when he wrote:
"Die letzte und einzige Hoffnung, Licht in die Dunkelheit zu bringen, ruhet in den Gräbern, welche bekanntlich aus der Vorzeit als dauernde ... Denkmäler noch herüberragen und in ihrem Schooße das bergen, was wir suchen: Erkenntnis des Seins und des Lebens der Vorfahren."
"The last and single hope for bringing light into the darkness rests in the graves which, as we all know, are left from prehistoric times as enduring ... monuments and hold within them what we are looking for: a knowledge about the being and life of the ancestors." (my translation)
The study of ancient monuments and artefacts as a source of information about the past may go back a long time further than Riegl imagined, and was perhaps an element of history culture already in later prehistory.
Age-value
Antiquity and pastness as such can be valued aesthetic attributes (Shils 1981: 68-70; Lowenthal 1985: 52-7). According to Riegl (1982: 29-31), such age-value is a phenomenon of the 20h century alone, even though it builds on historical value in general and on a tradition that can be traced back to the 17th century in particular. Age-value depends on the knowledge of age, which rests partly on the perception of traces of 'pleasing decay' and aging (Piper 1948; Lowenthal 1985: chapter 4). Age-value contributes to the aura and authenticity of an object, and creates a context for nostalgia:
"It is probably fair to say that ruins appear more picturesque the more advanced their state of decay: as decay progresses, age-value becomes less extensive, that is to say, evoked less and less by fewer and fewer remains, but is therefore all the more intensive in its impact on the beholder... From the standpoint of age-value, one need not worry about the eternal preservation of monuments... Age-value manifests itself immediately through visual perception and appeals directly to our emotions." (Riegl 1982: 32-3)
William Lipe called a very similar category 'associative/symbolic value' (1984: 4-6). The emerging contradiction between age-value, which supports the decay of monuments, and historical value, which supports their preservation, is avoided by Riegl in a lengthy (and ultimately unconvincing) argument about the interrelations and dependence of both values upon each other (Riegl 1982: 34-8).
Unlike Riegl, I assume that, in principle, age appealed to some people in other periods, too. Hence I would use the concept of age-value also in respect to the later prehistoric roles of ancient monument such as megaliths in Mecklenburg-Vorpommern.
While both historical and age value are considered "commemorative values or values of the past", Riegl contrasts these with the two "present-day values" of use-value and art-value (1982: 31).
Use-value
Use-value refers to the benefits to people actually using monuments for utilitarian purposes. This includes what William Lipe called 'economic value' (1984: 7–9).
"use-value is indifferent to the treatment of a monument so long as the monument's existence is not affected and no concessions whatsoever are made to age-value... On the other hand, use-value may also require the destruction of a monument; for instance, if decay endangers human life" (Riegl 1982: 39).
There is no doubt that such use-value of ancient monuments has also been appreciated by later prehistoric and historic populations, which is reflected in the evidence for their re-uses.
Art-value
According to Riegl (1982: 42–50) every monument possesses art-value insofar as it responds to the modern Kunstwollen (artistic ambitions). This is the case when it (1) expresses 'newness-value' and reveals no decay, or when it (2) expresses 'relative art-value' either corresponding to, or contradicting contemporary Kunstwollen. As the term Kunstwollen already implies, monuments with art-value are never unintentional. William Lipe called this value 'aesthetic value' (1984: 7).
Megaliths and other ancient monuments have recently attracted much interest by artists in Mecklenburg-Vorpommern, much as elsewhere (see e.g. Lippard 1983), and seem to be increasingly appreciated for a positive art-value. At the same time, the megalithic idea also attracts new art being created using similar means of expression. Who knows, perhaps megaliths played a similar role already in later prehistory and were appreciated then, too, for their art-value; they may even have inspired 'artists' of later periods to build similar structures.
--------------------------------------------------------------------------------
Literature
Burström, Mats (1993) Mångtydiga Fornlämningar. En studie av innebörder som tillskrivits fasta fornlämningar i Österrekarne härad, Södermanland. Stockholm Archaeological Reports 27.
Burström, Mats, Björn Winberg and Torun Zachrisson (1996) Fornlämningar och folkminnen. Stockholm: Riksantikvarieämbetet.
Darvill, Timothy (1994) Value Systems and the Archaeological Resource. International Journal of Heritage Studies 1(1), 52-64.
Lipe, William D (1984) Value and meaning in cultural resources. In: H.Cleere (ed) Approaches to the Archaeological Heritage, pp. 1-11. Cambridge: Cambridge University Press.
Lippard, Lucy (1983) Overlay. Contemporary Art and the Art of Prehistory. New York: New Press.
Lisch, G.C.Friedrich (1837) Andeutungen über die altgermanischen und slavischen Grabalterthümer Meklenburgs und die norddeutschen Grabalterthümer aus der vorchristlichen Zeit überhaupt. Jahresbericht des Vereins für mecklenburgische Geschichte und Alterthumskunde 2, 132-48.
Lowenthal, David (1985) The Past is a Foreign Country. Cambridge: Cambridge University Press.
Piper, John (1948) Pleasing Decay. In: J. Piper, Buildings and Prospects, pp. 89-116. Westminster: The Architectural Press.
Riegl, Alois (1982) The Modern Cult of Monuments: Its Character and Its Origin [1903]. Oppositions 25 (Fall 1982), 21-51.
Shils, Edward (1981) Tradition. London: Faber and Faber.
http://www.arthistory.upenn.edu/spr03/106/106lecture10.html
ARTH 106
Architect in History Professor: Haselberger
Week 10
--------------------------------------------------------------------------------
1. Turkey, Ottoman Empire, 1:16 million.
2. Yesil Cami (Green Mosque), exterior south side, 15th century, Bursa.
3. Yesil Cami, plan including surroundings, 1424, Bursa.
4. Yesil Cami (Green Mosque- Mosque of Mehmet I), interior, view to qibla wall, 1424, Bursa.
5. Hagia Sophia, Ground plan after Antoniades: Individual Sections, Istanbul.
6. Sinan, Mimar, Sehzade Camii, ext: west elevation, Istanbul.
7. Sinan, Mimar, Mosque of Sehzade Mehmet, interior: pendentive transition to dome, 1548.
8. Sinan, Mimar, Suleymaniye Mosque Complex, exterior, distant view, Istanbul.
9. Suleymaniye Mosque Complex, plan w/mosque, turbe, madrassa, darussif, etc., Istanbul.
10. Sinan, Mimar, Suleymaniye Cami Complex, longitudinal section, 1550-1557, Istanbul.
11. Sinan, Mimar, Suleymaniye Cami Complex, ext: general view of the north east side, Istanbul. (Copyright Protected. Duplication Forbidden)
12. Sinan, Mimar, Suleymaniye Mosque Complex. Mosque, courtyard: arcade and entrance to mosque, Istanbul.
13. Sinan, Mimar, Suleymaniye Mosque Complex. Mosque, int: south end, distant view, Istanbul.
14. Sinan, Mimar, Suleymaniye Cami Complex. Mosque, interior: dome from angle, 1550-1557, Istanbul. (Copyright Protected. Duplication Forbidden)
15. Sinan, Mimar, Suleymaniye Cami Complex. Mosque, tilework: Qibla wall tiles, 1550-1557, Istanbul.
16. Sinan, Mimar, Selimiye Mosque, exterior view from west, 1567-1574, Edirne.
17. Sinan, Mimar, Selimiye Mosque, sectional isometric, Edirne.
18. Sinan, Mimar, Selimiye Mosque, plan, Edirne.
19. Sinan, Mimar, Selimiye Mosque, plan ground floor, 1567-1574, Edirne.
20. Sinan, Mimar, Selimiye Mosque, plan squinch level, 1567-1574, Erdirne.
21. Sinan, Mimar, Selimiye Mosque, plan, roof, 1567-1574, Edirne.
22. Sinan, Mimar, Selimiye Mosque, entrance to mosque, 1567-1574, Edirne.
23. Sinan, Mimar, Selimiye Mosque, view from northwest, 1567-1574, Edirne.
24. Sinan, Mimar, Selimiye Mosque, interior: view towards south west, 1567-1574, Edirne.
25. Mughal, Taj Mahal, view from entrance gate platform, 1632-1648, India, Agra.
26. Mughal, Baburnama, Baburnama, f.276: Babur Supervising the Laying Out of the Garden of Fidelity. By Bishnidas, portraits by Nanha.
27. Dome of the Rock, ext, full view, Jerusalem.
28. Timurid, Gur-i Amir, Exterior view of tomb chamber from courtyard, 1404, Uzbekistan, Samarkand.
29. Mughal, Tomb of Humayun, exterior: general view from distance, 1562-1572, India, Delhi.
30. Mausoleum of Itimudud Daulah, close up to tomb, Agra.
31. 13th century, Qutb. Quwwat al-Islam Mosque. Iltumish's Tomb, interior detail of doorway. (Copyright Protected. Duplication Forbidden)
32. Taj Mahal, cupola of mausoleum, close view, 1632-1648, India, Agra.
33. Taj Mahal, Plan & Section, Agra.
34. Taj Mahal, exterior, general view, Agra.
35. Temple of Apollo, ext: aerial view of ruins, Didyma.
36. Temple of Apollo, ext: view from east, Didyma.
37. Temple of Apollo, restoration, east end, Didyma.
38. Temple of Apollo, ext: view of columns - Haselberger on column, 1985.
39. Temple of Apollo, aerial view, begun c334 BC, Didyma.
40. Temple of Apollo, view of north side showing curvature, begun c.334 BC, Didyma.
41. Temple of Apollo, diagram of curvature of naiskos, Didyma.
42. Temple of Apollo, ext: adyton, general view from south west, Didyma.
43. Temple of Apollo, column w/working dwng of entasis construction in red, Didyma.
44. Temple of Apollo, redrawing inscribed lines on adytum base column profile w/photo actual base, Didyma.
ARTH 106
Architect in History Professor: Haselberger
Week 10
--------------------------------------------------------------------------------
1. Turkey, Ottoman Empire, 1:16 million.
2. Yesil Cami (Green Mosque), exterior south side, 15th century, Bursa.
3. Yesil Cami, plan including surroundings, 1424, Bursa.
4. Yesil Cami (Green Mosque- Mosque of Mehmet I), interior, view to qibla wall, 1424, Bursa.
5. Hagia Sophia, Ground plan after Antoniades: Individual Sections, Istanbul.
6. Sinan, Mimar, Sehzade Camii, ext: west elevation, Istanbul.
7. Sinan, Mimar, Mosque of Sehzade Mehmet, interior: pendentive transition to dome, 1548.
8. Sinan, Mimar, Suleymaniye Mosque Complex, exterior, distant view, Istanbul.
9. Suleymaniye Mosque Complex, plan w/mosque, turbe, madrassa, darussif, etc., Istanbul.
10. Sinan, Mimar, Suleymaniye Cami Complex, longitudinal section, 1550-1557, Istanbul.
11. Sinan, Mimar, Suleymaniye Cami Complex, ext: general view of the north east side, Istanbul. (Copyright Protected. Duplication Forbidden)
12. Sinan, Mimar, Suleymaniye Mosque Complex. Mosque, courtyard: arcade and entrance to mosque, Istanbul.
13. Sinan, Mimar, Suleymaniye Mosque Complex. Mosque, int: south end, distant view, Istanbul.
14. Sinan, Mimar, Suleymaniye Cami Complex. Mosque, interior: dome from angle, 1550-1557, Istanbul. (Copyright Protected. Duplication Forbidden)
15. Sinan, Mimar, Suleymaniye Cami Complex. Mosque, tilework: Qibla wall tiles, 1550-1557, Istanbul.
16. Sinan, Mimar, Selimiye Mosque, exterior view from west, 1567-1574, Edirne.
17. Sinan, Mimar, Selimiye Mosque, sectional isometric, Edirne.
18. Sinan, Mimar, Selimiye Mosque, plan, Edirne.
19. Sinan, Mimar, Selimiye Mosque, plan ground floor, 1567-1574, Edirne.
20. Sinan, Mimar, Selimiye Mosque, plan squinch level, 1567-1574, Erdirne.
21. Sinan, Mimar, Selimiye Mosque, plan, roof, 1567-1574, Edirne.
22. Sinan, Mimar, Selimiye Mosque, entrance to mosque, 1567-1574, Edirne.
23. Sinan, Mimar, Selimiye Mosque, view from northwest, 1567-1574, Edirne.
24. Sinan, Mimar, Selimiye Mosque, interior: view towards south west, 1567-1574, Edirne.
25. Mughal, Taj Mahal, view from entrance gate platform, 1632-1648, India, Agra.
26. Mughal, Baburnama, Baburnama, f.276: Babur Supervising the Laying Out of the Garden of Fidelity. By Bishnidas, portraits by Nanha.
27. Dome of the Rock, ext, full view, Jerusalem.
28. Timurid, Gur-i Amir, Exterior view of tomb chamber from courtyard, 1404, Uzbekistan, Samarkand.
29. Mughal, Tomb of Humayun, exterior: general view from distance, 1562-1572, India, Delhi.
30. Mausoleum of Itimudud Daulah, close up to tomb, Agra.
31. 13th century, Qutb. Quwwat al-Islam Mosque. Iltumish's Tomb, interior detail of doorway. (Copyright Protected. Duplication Forbidden)
32. Taj Mahal, cupola of mausoleum, close view, 1632-1648, India, Agra.
33. Taj Mahal, Plan & Section, Agra.
34. Taj Mahal, exterior, general view, Agra.
35. Temple of Apollo, ext: aerial view of ruins, Didyma.
36. Temple of Apollo, ext: view from east, Didyma.
37. Temple of Apollo, restoration, east end, Didyma.
38. Temple of Apollo, ext: view of columns - Haselberger on column, 1985.
39. Temple of Apollo, aerial view, begun c334 BC, Didyma.
40. Temple of Apollo, view of north side showing curvature, begun c.334 BC, Didyma.
41. Temple of Apollo, diagram of curvature of naiskos, Didyma.
42. Temple of Apollo, ext: adyton, general view from south west, Didyma.
43. Temple of Apollo, column w/working dwng of entasis construction in red, Didyma.
44. Temple of Apollo, redrawing inscribed lines on adytum base column profile w/photo actual base, Didyma.
renata holod, süper hatun...
http://www.sas.upenn.edu/mec/faculty/holod
facedeki favorileri:
Kelsey Museum of Archaeology, YourBerlinStay, Ukrainian Museum, Institute of Contemporary Art, Philadelphia, Lviv, L'ile des reves, Freunde des Museums für Islamische Kunst im Pergamonmusem, e.V., VCUQatar Lecture Series | Arts and Architecture of the Islamic World, The Gallery | Virginia Commonwealth University in Qatar, Iran Heritage Foundation, Asia Society, Osman Hamdi Bey, Oksana Zabuzhko (Оксана Забужко), Oleksandr Dovzhenko, Naguib Mahfouz, Include the Holodomor as a permanent exhibit at the Canadian Museum of Human Rights!, Приятелі - USA/USA Program - Friends, Pour la création d'un centre d'études et de recherches Amazigh, APS Museum, Medieval Iberia, Звільніть Український Католицький Університет від податку на землю!, МІЖНАРОДНА АСОЦІАЦІЯ УКРАЇНСЬКИХ УЧЕНИХ, Academic Earth, TCG: Architecture, Conservation & Heritage Management / Alaa el-Habashi, Recognition of Holodomor as Genocide, Fasti Online, Victoria and Albert Museum, Charles Santore, The Department of Germanic Languages and Literatures at Penn, CCA Foundation, KORYDOR, People Rock, İSTANBUL KÜLTÜR SANAT, The British Library, Philadelphia Museum of Art, Resim, Taras Shevchenko, Dumbarton Oaks Museum, International Society for Iranian Studies, Kabul Museum, Society of Architectural Historians, The Bohdan and Varvara Khanenko Museum of Arts, Часопис КРИТИКА - Journal KRYTYKA, Hryhoriy Skovoroda, Mykhailo Hrushevskyi, Hassan Fathy, Lesya Ukrainka, Sergei Parajanov, Vplyv.com - Вплив.ком
http://www.sas.upenn.edu/mec/faculty/holod
facedeki favorileri:
Kelsey Museum of Archaeology, YourBerlinStay, Ukrainian Museum, Institute of Contemporary Art, Philadelphia, Lviv, L'ile des reves, Freunde des Museums für Islamische Kunst im Pergamonmusem, e.V., VCUQatar Lecture Series | Arts and Architecture of the Islamic World, The Gallery | Virginia Commonwealth University in Qatar, Iran Heritage Foundation, Asia Society, Osman Hamdi Bey, Oksana Zabuzhko (Оксана Забужко), Oleksandr Dovzhenko, Naguib Mahfouz, Include the Holodomor as a permanent exhibit at the Canadian Museum of Human Rights!, Приятелі - USA/USA Program - Friends, Pour la création d'un centre d'études et de recherches Amazigh, APS Museum, Medieval Iberia, Звільніть Український Католицький Університет від податку на землю!, МІЖНАРОДНА АСОЦІАЦІЯ УКРАЇНСЬКИХ УЧЕНИХ, Academic Earth, TCG: Architecture, Conservation & Heritage Management / Alaa el-Habashi, Recognition of Holodomor as Genocide, Fasti Online, Victoria and Albert Museum, Charles Santore, The Department of Germanic Languages and Literatures at Penn, CCA Foundation, KORYDOR, People Rock, İSTANBUL KÜLTÜR SANAT, The British Library, Philadelphia Museum of Art, Resim, Taras Shevchenko, Dumbarton Oaks Museum, International Society for Iranian Studies, Kabul Museum, Society of Architectural Historians, The Bohdan and Varvara Khanenko Museum of Arts, Часопис КРИТИКА - Journal KRYTYKA, Hryhoriy Skovoroda, Mykhailo Hrushevskyi, Hassan Fathy, Lesya Ukrainka, Sergei Parajanov, Vplyv.com - Вплив.ком
Türkiye'de mimarlık
http://tr.wikipedia.org/wiki/T%C3%BCrkiye%27de_mimarl%C4%B1k#Kayda_de.C4.9Fer_mimari_uygulamalar
Dünya Miras Varlığı'nı Dünya Adına Koruma Problematiği
http://www.yenimimar.com/index.php?action=displayArticle&ID=749
http://www.yenimimar.com/index.php?action=displayQuestion&ID=69
linke bişey olursa diye nolur nolmaz....
İstanbul UNESCO Dünya Kültür Mirası Listesi'nden çıkarılırsa ne olur?
Barış Altan“ Önce süreci bir hatırlayalım. 1985 yılında Dünya Miras Listesi'ne alınan İstanbul'un tarihi alanlarının (Sultanahmet'i içine alan Arkeolojik Park, Süleymaniye Camii ve çevresindeki mahalle, Zeyrek Kilise Camii ve çevresindeki mahalle ve İstanbul Surları) Tehdit Altındaki Dünya Miras Listesi'ne alınma ihtimali, 2000'li yılların başında ortaya çıktı. Sonrasında, 8-16 Temmuz 2006 tarihinde Vilnuis'ta Dünya Miras Komitesi'nin 30. dönem toplantısı sonucunda, koruma çalışmalarının bilimsel standartlarda yapılması yönünde adım atılması için iki yıllık bir süre verildi. Ayrıca, 1 Şubat 2007'ye kadar, gelişmelerle ilgili bir rapor verilmesi de yine bu toplantıda kabul edildi. 2007'nin son aylarında İstanbul Dünya Miras Alanı Yönetim Planı'nın hazırlanması için İstanbul Büyükşehir Belediyesi tarafından İstanbul Tarihi Yarımada Alan Yönetimi Başkanlığı kuruldu. 8-13 Mayıs 2008 tarihlerinde İstanbul'a gelen Dünya Miras Merkezi heyeti, hazırladığı raporda, Sultanahmet, Süleymaniye, Zeyrek ve Teodosius Surları Koruma Amaçlı Uygulama İmar Planları'nın genel Dünya Miras Yönetim Planı çerçevesinde 1 Şubat 2009 tarihine kadar Dünya Miras Merkezi'ne sunulmasını istedi. Bilebildiğimiz kadarıyla alan yönetim planı halen hazırlanıyor, 2010 Ajansı da hazırlık sürecine dahil oldu.
Peki, İstanbul Tehdit Altındaki Dünya Miras Listesi'ne alınırsa ne olur? Bence çok bir şey olmayacağı gibi İstanbul Büyükşehir Belediyesi başta olmak üzere bazı kurumlar bu karara çok sevinebilirler. Zaten İBB'nin şu andaki icraatları, kararın bu yönde çıkması için var gücü ile çalıştığını gösteriyor. Dünya Miras Merkezi'nin özellikle dikkat çektiği konulardan biri olan Haliç Metro Köprüsü inşaatına başlandı.
UNESCO, Dünya Miras Listesi'nde bulunan alanlara maddi bir destek sağlamıyor, zaman zaman teknik uzmanlık desteği veriyor. Bu yüzden de bu işten İstanbul'un parasal bir kaybı olmaz. En çok söylenen, İstanbul'un ciddi bir itibar kaybına uğrayacağı… Dünya Miras Listesi'ne girdiği 1985 yılından beri İstanbul'un kültürel mirası ciddi erozyona uğradı. Surlar tiyatro dekoruna dönüştürüldü, Süleymaniye Camii çevresindeki mahalle neredeyse yok oldu, bu alan için "Osmanlı mahallesi" kurma planları ortaya çıktı, Zeyrek'te nitelikli ve restorasyonlar sonucu bozulmamış ahşap konut örneği iki elin parmakları kadar kaldı. Bütün bunlara rağmen İstanbul'a her geçen yıl daha çok turist gelmeye başladı, üstüne üstlük 2010 Avrupa Kültür Başkenti seçildi. Görünen o ki İstanbul itibarını kolay kolay yitirmiyor!
İstanbul'un Tehdit Altındaki Dünya Miras Listesi'ne alınmasını dramatize etmeyi anlamlı bulmuyorum. Gerek İstanbul'daki gerek Anadolu'daki kültürel mirası nasıl koruduğumuz veya korumadığımız ortada. Buradaki tüm suçu yerel ve merkezi yönetimlere atmak da kolaycılık olur. Biz ülke ve toplum olarak bu konuya bu kadar önem veriyoruz, öncelik sıralamamızda çok gerilerde yer alıyor; bu durumun İstanbul için verilecek olumsuz bir kararla birden tersine döneceğini düşünmek saflık olur. Böyle bir karar ne İstanbul ne de Türkiye için dönüm noktası oluşturmayacaktır.
Bu kararın şöyle bir faydası olabilir, İstanbul'un kültürel mirasının hızla yok olduğunu tescil eden bu karar üzerine daha çok turist, İstanbul'da kalanları görebilmek üzere ülkemize akın edebilir. Böylece bu kararın parasal bir getirisi de olmuş olur. ”
linke bişey olursa diye nolur nolmaz....
İstanbul UNESCO Dünya Kültür Mirası Listesi'nden çıkarılırsa ne olur?
Barış Altan“ Önce süreci bir hatırlayalım. 1985 yılında Dünya Miras Listesi'ne alınan İstanbul'un tarihi alanlarının (Sultanahmet'i içine alan Arkeolojik Park, Süleymaniye Camii ve çevresindeki mahalle, Zeyrek Kilise Camii ve çevresindeki mahalle ve İstanbul Surları) Tehdit Altındaki Dünya Miras Listesi'ne alınma ihtimali, 2000'li yılların başında ortaya çıktı. Sonrasında, 8-16 Temmuz 2006 tarihinde Vilnuis'ta Dünya Miras Komitesi'nin 30. dönem toplantısı sonucunda, koruma çalışmalarının bilimsel standartlarda yapılması yönünde adım atılması için iki yıllık bir süre verildi. Ayrıca, 1 Şubat 2007'ye kadar, gelişmelerle ilgili bir rapor verilmesi de yine bu toplantıda kabul edildi. 2007'nin son aylarında İstanbul Dünya Miras Alanı Yönetim Planı'nın hazırlanması için İstanbul Büyükşehir Belediyesi tarafından İstanbul Tarihi Yarımada Alan Yönetimi Başkanlığı kuruldu. 8-13 Mayıs 2008 tarihlerinde İstanbul'a gelen Dünya Miras Merkezi heyeti, hazırladığı raporda, Sultanahmet, Süleymaniye, Zeyrek ve Teodosius Surları Koruma Amaçlı Uygulama İmar Planları'nın genel Dünya Miras Yönetim Planı çerçevesinde 1 Şubat 2009 tarihine kadar Dünya Miras Merkezi'ne sunulmasını istedi. Bilebildiğimiz kadarıyla alan yönetim planı halen hazırlanıyor, 2010 Ajansı da hazırlık sürecine dahil oldu.
Peki, İstanbul Tehdit Altındaki Dünya Miras Listesi'ne alınırsa ne olur? Bence çok bir şey olmayacağı gibi İstanbul Büyükşehir Belediyesi başta olmak üzere bazı kurumlar bu karara çok sevinebilirler. Zaten İBB'nin şu andaki icraatları, kararın bu yönde çıkması için var gücü ile çalıştığını gösteriyor. Dünya Miras Merkezi'nin özellikle dikkat çektiği konulardan biri olan Haliç Metro Köprüsü inşaatına başlandı.
UNESCO, Dünya Miras Listesi'nde bulunan alanlara maddi bir destek sağlamıyor, zaman zaman teknik uzmanlık desteği veriyor. Bu yüzden de bu işten İstanbul'un parasal bir kaybı olmaz. En çok söylenen, İstanbul'un ciddi bir itibar kaybına uğrayacağı… Dünya Miras Listesi'ne girdiği 1985 yılından beri İstanbul'un kültürel mirası ciddi erozyona uğradı. Surlar tiyatro dekoruna dönüştürüldü, Süleymaniye Camii çevresindeki mahalle neredeyse yok oldu, bu alan için "Osmanlı mahallesi" kurma planları ortaya çıktı, Zeyrek'te nitelikli ve restorasyonlar sonucu bozulmamış ahşap konut örneği iki elin parmakları kadar kaldı. Bütün bunlara rağmen İstanbul'a her geçen yıl daha çok turist gelmeye başladı, üstüne üstlük 2010 Avrupa Kültür Başkenti seçildi. Görünen o ki İstanbul itibarını kolay kolay yitirmiyor!
İstanbul'un Tehdit Altındaki Dünya Miras Listesi'ne alınmasını dramatize etmeyi anlamlı bulmuyorum. Gerek İstanbul'daki gerek Anadolu'daki kültürel mirası nasıl koruduğumuz veya korumadığımız ortada. Buradaki tüm suçu yerel ve merkezi yönetimlere atmak da kolaycılık olur. Biz ülke ve toplum olarak bu konuya bu kadar önem veriyoruz, öncelik sıralamamızda çok gerilerde yer alıyor; bu durumun İstanbul için verilecek olumsuz bir kararla birden tersine döneceğini düşünmek saflık olur. Böyle bir karar ne İstanbul ne de Türkiye için dönüm noktası oluşturmayacaktır.
Bu kararın şöyle bir faydası olabilir, İstanbul'un kültürel mirasının hızla yok olduğunu tescil eden bu karar üzerine daha çok turist, İstanbul'da kalanları görebilmek üzere ülkemize akın edebilir. Böylece bu kararın parasal bir getirisi de olmuş olur. ”
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)